veer

Lydia Rood, schrijfster van Drakeneiland

veer

www.lydiarood.nl



Een duizendpoot wordt Lydia Rood genoemd, omdat ze zo veel verschillende soorten verhalen schrijft. Spannende en droevige, ernstige en grappige, lange en korte, schone en vieze, voor kleine kinderen, grote kinderen en voor volwassenen. Maar zelf zegt ze: "Hád ik maar duizend poten! Dan zou ik met schrijven misschien mijn hoofd bij kunnen houden..." Want het borrelt in haar hoofd al sinds haar kindertijd van de verhalen.



Lydia Rood wordt op donderdag 23 mei 1957 geboren in Velp. Tussen bossen en rivier groeit ze op samen met haar vier broers en haar zusje. Zij hoort zich als oudste meisje voorbeeldig te gedragen: lief, rustig en zorgzaam, wat haar niet altijd zo best af gaat. Lydia is druk, eigenwijs en avontuurlijk. Ze houdt van bomen klimmen achter in de tuin, vuurtjes stoken in het bos (die tot haar ergernis steeds worden uitgetrapt door overijverige padvinders) en voetballen met haar broers. Toch kan ze zich ook uren vermaken met fantasiespelletjes (en dan was zij de roversdochter...) of bijvoorbeeld met het bouwen en inrichten van een poppenhuis. Maar getuttel is niets voor haar en als iemand haar tot iets probeert te dwingen krijgt ze een driftbui.
Eigenlijk wil ze altijd al schrijfster worden, dan kan ze alles laten gebeuren zoals zij het wil. Ze schrijft rond haar vijfde jaar haar eerste gedicht:

gedgt

dwint ruist
door dboomen
dsneeuw


Behalve schrijfster wil ze ook wel ontdekkingsreiziger worden, of stewardess, of ... non in Afrika! In ieder geval wil ze de wijde wereld in. Op haar achtste schrijft ze een verhaal over een vakantie in Afrika. In werkelijkheid komt het gezin niet verder dan Putten...


Wegdromen


Ze houdt als kind al veel van lezen en vanaf haar achtste verslindt ze sprookjesboeken en de verhalen van Tonke Dragt, haar lievelingsschrijfster, en van Paul Biegel, Alet Schouten, Astrid Lindgren... Pippi Langkous is een tijdje haar heldin - af en toe draagt ze zelf ook van die recht afstaande vlechtjes. Haar eigenzinnigheid, hang naar vrijheid, ongekunstelde oprechtheid en haar avontuurlijke inslag heeft Lydia nog steeds gemeen met die jeugdheldin.
Lydia gaat naar de Montessori lagere school en vervolgens naar het Rhedens Lyceum, waar ze het gymnasium doet en samen met vriendinnen tijdens schoolfeesten de boel op stelten zet.
Ook vindt ze in die tijd met een vriendin de legging uit, door van maillots de voeten af te knippen en ze dan zonder rok te dragen met alleen een trui, wat in die tijd de nodige opschudding veroorzaakt. Lydia gaat niet ongezien voorbij. Daarom zegt ze ook te schrijven, om gezien te worden, dan voelt ze dat ze leeft.
Als kind schrijft ze hele dagboeken vol en verhalen voor haar broers en zusje, die ze hun voorleest, ook al vallen ze daar soms bij in slaap. Gelukkig geeft ze niet snel op.
Soms laat ze een verhaal lezen aan haar vader, die leraar Nederlands is en haar cijfers geeft. Dat valt niet altijd mee: ze krijgt van hem net zo makkelijk een 1! Schrijven is voor haar een manier liefde en aandacht van haar ouders te krijgen. Zo schrijft Lydia jarenlang voor haar moeder, telkens weer in afwachting van complimentjes en schouderklopjes, tot ze eindelijk beseft dat het er eigenlijk niet toe doet, zolang zij er zelf maar gelukkig mee is. In de roman Offerande(1995) schrijft ze over deze strijd om bemind te worden door haar ouders.
Na het behalen van haar VWO diploma in 1975 gaat ze Spaans studeren aan de Universiteit van Amsterdam en journalistiek in Utrecht.
Haar broer Niels, met wie ze sinds haar jeugd al veel over boeken praat, spoort haar in 1980 aan met een verhaal naar een uitgever te gaan. Het is een verhaal dat ze voor de lol heeft geschreven op zo maar een achternamiddag. Het eindresultaat is een kinderboek en heet Een geheim pad naar gisteren. Het wordt gepubliceerd in 1982.
In 1984 studeert ze af voor journalistiek en wordt redacteur buitenland bij de Volkskrant, waardoor ze haar enorme nieuwsgierigheid naar het 'echte leven' enigszins kan bevredigen.


Grote mond, blote kont


Altijd opkomend voor het recht van de minderbedeelden in de samenleving steekt ze haar mening nooit onder stoelen of banken. Tegen onrecht kan ze eenvoudig niet en daar zal ze tegenin gaan, zonder zich te laten weerhouden door eventuele risico's.
Zo demonstreert ze in 1995 op Tahiti tegen de kernproeven van Frankrijk op Mururoa, door letterlijk met haar billen bloot te gaan ten overstaan van de wereldpers. Ze wordt met haar mededemonstrant gearresteerd en zit 22 uur in een cel. Haar dochter hoort daarover in het Jeugdjournaal...



In december 1998 komt ze op voor de zogenaamde 'witte illegalen', door zich bij hen te voegen en zelf ook in hongerstaking te gaan.
Ook uitgeprocedeerde asielzoekers kunnen op haar steun rekenen, bijvoorbeeld bij de actie 'Een royaal gebaar' in 2005. Niet alleen in haar boeken neemt ze het dus op voor mensen die uitgestoten of buitengesloten worden. 'Tussen leven en schrijven is voor mij geen verschil', zegt ze. Ook als het publieke oog niet meekijkt, springt ze regelmatig voor anderen in de bres.


Gebakken moeder met spek


Haar jeugdliefde heeft ze in 1975 op school leren kennen. Hun relatie duurt twintig jaar; de laatste drie jaren daarvan zijn ze getrouwd.
In 1985 krijgt ze haar enige dochter, Roosmarijn, over wie ze verschillende kleuterboeken schrijft, zoals bijvoorbeeld Gebakken moeder met spek. Lydia leest de verhaaltjes, waarin gewone dagelijkse gebeurtenissen worden afgewisseld met grappige kleuterfantasieen, eerst aan de echte Roosmarijn voor. Als ze bij haar in de smaak vallen, zijn ze goed.
In 1985 wordt Lydia ook eindredacteur binnenland bij de Volkskrant en ze blijft daar werken tot 1991.



Intussen verschijnen er van haar hand steeds meer boeken, waarin familie en vriendschap - net als in haar leven - vaak een belangrijke rol spelen. Ook haar avontuurlijke natuur is altijd duidelijk in haar boeken terug te vinden.
In 1986 verhuist ze met haar vriend en dochter naar Marken. Lekker rustig en bijna geen auto's. Volgens critici krijgen vanaf nu haar boeken meer diepgang en worden de personages levensechter. Het gaat meestal over mensen, die anders willen zijn, dan er van ze verwacht wordt, zoals ze dat zelf heeft ervaren in haar jeugd.
In 1988 behaalt ze cum laude haar doctoraaldiploma Spaanse taal-en letterkunde.
Lydia wordt langzaamaan steeds sterker en onafhankelijker. Haar kijk op haar relatie verandert daardoor ook en deze raakt in een crisis. De relatie strandt na twintig jaar in 1995.
In 1990 verschijnen de eerste twee thrillers voor volwassenen, Banden en Eenling, die ze samen met haar broer Niels heeft geschreven. Er komen tot 1999 nog vijf andere thrillers voort uit dit co-auteurschap. In datzelfde jaar ontvangt ze ook een Vlag-en-Wimpel voor het jeugdboek Maanzaad



In 1991 kiest Lydia definitief voor het schrijverschap, maar ze schrijft daarnaast nog wel columns.
Wat ze vroeger voor de krant deed, doet ze nu voor haar boeken. Ze neust overal rond om informatie te vergaren. Ze gaat ook regelmatig voor haar boeken op reis, om zelf mee te maken hoe het leven is voor de mensen over wie ze schrijft. Zoals naar Ghana, voor haar voetbalboek Nframa, zwarte ster. Haar dochter reist mee, net als in 2005 naar Colombia. Voor Anansi's web (Dans om het zwarte goud ) en Het boek van Sabë gaat ze op onderzoek uit in Suriname. Toch nog ontdekkingsreiziger!



Tijdens de hongerstaking in de Haagse Agneskerk leert ze Mohamed Sahli kennen. Ze trouwen op Valentijnsdag 2000, met dochter Roosmarijn als bruidsmeisje. Ook samen schrijven Lydia en Mohamed boeken. Hun verhalen spelen in Marokko, waar Mohamed is opgegroeid. Een deel van hun tijd brengen ze in dat land door, waar ze een huis hebben aan de Middellandse Zee. Hun boeken Brief uit Hollanda en Zoon van de souk gaan over kinderen uit het Rif-gebergte.


De mooiste boeken


Lydia ontdekt niet alleen andere landen en culturen, ze gaat ook op onderzoek naar nieuwe genres. Ze houdt zich niet alleen bij kleuter-, kinder- en jeugdboeken. Er zijn ook toneelstukken, filmbewerkingen en leesboekjes voor de basisschool van haar gepubliceerd. Bovendien schrijft ze thrillers voor volwassenen, romans en erotische verhalen. Ze heeft zelfs een kookboek, Koken op de groei op haar naam. Het boek Job is het (auto)biografische verhaal over haar autistische broer Job, gepubliceerd in 1994 en hoog geprezen door de pers. Maureen, een Surinaamse in Nederland van 1998 is ook zo'n geschreven portret.
Voor Een mond vol dons krijgt ze in 1994 een Zilveren Griffel. Het liefst heeft ze voor haar kinderboeken een prijs van de kinderen zelf, want dan weet ze dat haar werk echt gewaardeerd wordt. Daarom was ze ook erg blij met de tip van de Kinderjury in datzelfde jaar voor haar kinderboek Het ware verhaal van Marietje Appelgat en haar vieze vrienden.
Anansi's web, in 2006 opnieuw verschenen als Dans om het zwarte goud wordt eervol vermeld door de Zoen-jury en bekroond met de Jenny Smelik-prijs van IBBY.
Omdat schrijven Lydia's grote liefde is en omdat ze altijd boordevol ideeen zit moet ze hard werken om het allemaal bij te houden. Als je haar op de computer hoort, ratelt het aan een stuk door. Ze ziet het gewoon voor zich gebeuren en schrijft het rechtstreeks op. Nadenken doet ze, zegt ze zelf, tijdens de afwas en onder de douche.
Op al haar boeken blijft ze altijd een beetje verliefd en eigenlijk schrijft ze ze voor zichzelf. Over Het boek Job en Offerande is ze zelf erg tevreden.  Van haar kinderboeken vindt Lydia Erin de Enige erg mooi. Sprong in de leegte is, zegt ze, een belangrijk jeugdboek, en het boek over Colombia, De ogen van de Condor vindt ze zelf erg spannend. Ze leest graag voor uit Roosmarijn kan alles, met alle Roosmarijn-verhalen.
Heel trots is ze op de Drakeneiland-serie (Overleven op Drakeneiland is het eerste deel), over een eiland waar kinderen de baas zijn.
Kinderen zijn dol op het vieze meisje Marietje Appelgat. Over haar moeder is er ook een boek: Zoenen is vies, zei Darma Appelgat
Lydia heeft ondertussen al bijna honderd boeken op haar naam staan en er komen er - insjallah - nog vele bij, want als het niet hoeft, zal ze nooit stoppen met schrijven.