Onterecht op Drakeneiland

Geschreven door Hedda Splinter


Mark liep over het strand, hij dacht na over een spel dat hij kon organiseren.
Opeens hoorde hij een gezoem uit de verte, gezoem dat uitliep tot gedreun van een moter van een, een BOOT!
Dat kon maar 1 ding betekenen. dacht Mark.
'DE SNORREVROUW!!' Riep Mark hardop.
Maar waarom komt die eraan, was er een kind verbannen en werd die nu opgehaald?
Nee dan zou hij het toch wel weten?!
Mark keek beter, hij zag niet alleen de snorrevrouw maar er zat nog iemand in de boot, een wazige schim die steeds duidelijker werdt.
Toen zag Mark het, er zat een meisje achter in de boot met haar handen voor haar gezicht.
Ze had blond golvend haar dat tot het midden van haar rug ophield. ( Zo ziet mijn haar eruit )
Toen ze was afgezet bleef ze treurig naar het eiland staren, ze zag Mark niet.
Mark liep naar het meisje toe.
Pas toen hij bijna bij haar stond zag ze hem, ze had betraande ogen.
'Hoi' zei Mark
Het meisje zei niets ze keek hem maar aan met haar betraande ogen.
'Ik ben Mark' probeerde hij weer
Pas toen zei ze zacht: 'Hoi'
Mark ging op het warme zand zitten, niet niet veel later ging het meisje met gebogen hoofd tegenover hem zitten.
Hij zag nu duidelijk dat ze mooie blauwe ogen had.
'Ik hoor hier helemaal niet' zei ze nog steeds zachtjes.
Tja dat dacht ik ook toen ik hier kwam! dacht Mark.
'Waarom ben je hier naartoe gestuurdt? wat heb je gedaan waardoor ze je zo'n lastpak vonden? 'vroeg Mark aan het meisje.
'Hoorde je me niet, ik hoor hier niet, echt niet!'zei het meisje nu iets harder.
Direct daarna kwam Luilebal het strand oplopen om naar Mark te zoeken.
Toen Mark hem in de gaten had, rende Luilebal met een grote blije grijns terug naar het plein.
Niet lang daarna kwam er een grote stoet aangeholt vol schreeuwende en opgewonde kinderen.
Toen ze allemaal om het meisje heen stonden, begon het meisje langzaam een beetje in paniek te raken.Ze duwde iedereen opzij en rende de bosjes in!
Toen de kinderen erachterkwamen dat ze weg was, keken ze nog steeds opgewonde naar Mark.
Ze begonnen hem allemaal vragen te stellen.
'Is ze aardig?' 'Wat heeft ze gedaan?' 'Wat deden jullie net?
Mark had geen zin om ze te beantwoorde en liep een beetje chagerijnig op Luilebal naar huis.
Hij wist haar naam niet eens!
Hij moest haar zoeken!
Maar niet nu, nu zijn er teveel kinderen.
Toen het avond was en iedereen zo'n beetje wel thuis was ging Mark de deur uit, op zoek naar het meisje.
Ze is vast niet zo ver weg gerendt dat hij haar niet meer kon vinden.
En Mark had gelijk.
Nog geen 100 meter verder en hij had haar gevonden.
Ze keek droevig naar een vuurtje dat ze blijkbaar had kunnen maken.
Ze keek op toen ze een paar bladeren hoorde ritselen die door Mark zo'n herrie maakte.
'Oh, ben jij het, Mark was het toch?'
Mark knikte met zijn hoofd en ging tegenover haar zitten.
'je weet mijn naam nu wel maar wat is jouw naam?' vroeg Mark
'Mijn naam is:Hedda', Zei ze.(of een andere naam)
'Je bent best wel leuk' zei Hedda met rode wangetjes.
'Maaree, Mark die andere kinderen, doen die altijd zo eeh gestoord?'
'Nee, ze zijn gewoon heel opgewonde als er een nieuw kind hier komt wonen.'
'Wonen?? Moeten wij hier WONEN!! Ma-ha-maahr ik-kik wil hier helemahahal niett!'
Plots begon ze in tranen uit-te-barsten.
Mark schrok ervan!; 'Rustig maar, het is hier heel leuk hoor alleen je moet even wennen!
'Kom Hedda'
Hedda was gestopt met huilen en keek hem aan: 'waarheen?'
'Naar mijn huisje, gekkie.' Mark keek haar met een glimlach aan.
'Daar praten we verder' Mark pakte Hedda haar hand en trok haar met zich mee naar zijn huisje.
'Luister, ik hoor hier echt niet! ik...'
Mark onderbrak haar: 'Dat zei ik ook toen ik hier net was.'
'Je moet even leren en wennen en...'
'MARK!!!' Mark stopte van schrik en verbazing omdat dat ene zielige meisje die daar net zo verdrietig zat te huilen nu heel boos naar hem stond te kijken!
Hedda begon te vertellen: 'Dit was allemaal een vuile rotstreek van 2 rot jongens uit mijn klas!'
'Ze sloten me op in de toiletten en ik kon nergens heen behalve door het wc raampje, dus ik klom door het wc raampje dat openstond.
tot schrik zag ik dat mijn leraar daar ook stond, met die 2 jongens naast hem, de meester was WOEDEND, hij schreeuwde dat ik spijbelde en hij sleurde me aan mijn arm mee naar het hoofd van de school. Die belde meteen mijn ouders op. Toen had ik een nog veel grotere hekel aan die rot jongens. Die 2 die naar mijn leraar ging en zeiden dat ik uit het wc raampje klom om uit school te ontsnappen, terwijl dat helemaal niet waar was!!' Mark stond vol verbazing naar haar te kijken, zou het waar zijn wat ze gezegt had?


( het verhaal van het meisje blijkt dan toch waar te zijn en Mark en Marisol proberen haar dan te helpen om terug te komen.Marisol helpt mee omdat ze toch wel een beetje jaloers is omdat het meisje verliefd op Mark is.
Uiteindelijk wil het meisje toch niet meer terug.)